Marjan heeft een gigantische strot. Dat kwam haar niet zomaar aanwaaien; dat was oefenen, oefenen en…… .inderdaad ook op zijn tijd wat drinken. Maar het resultaat mag er dan ook zijn; niet alleen in Nederland ligt het publiek aan haar voeten, ookhet buitenland lonkte. Als enige bij Farrago heeft zij buiten Europa opgetreden en wel in Kenia. Het verhaal gaat dat zelfs de olifanten er stil van werden. Wie het niet gelooft gaat het maar vragen; Olifanten schijnen een geweldig goed geheugen te hebben. Terug in Nederland deed ze ooit auditie bij Farrago en we waren meteen helemaal fan van haar.

Over buitenland gesproken……Nicolette is pas onlangs geëmigreerd vanuit Brabant naar het hart van Nederland. Ook haar oude band moest ze verlaten. Dubbel pech dus, maar met zo’n zwoele stem en exotische zachte ch kom je overal aan de bak. We waren er net op tijd bij om haar een aanbod te doen dat ze niet kon afslaan.

De meest stoere bink op het podium is ongetwijfeld Eelco. Hij bezit twee wonderhandjes waarmee hij moeiteloos de zwaarste versterkers in de truck tilt en met diezelfde vingers de gevoelige snaar raakt op zijn gitaar en bij menige vrouwelijke toeschouwer. Eindelijk vonden we in Eelco de sologitarist die niet alleen blijft hangen in eindeloze rifjes, maar die zoekt naar nieuwe mogelijkheden.

Jeroen, één van de weinige toetsenisten die zijn kunstje staande doet, niet omdat zoiets dan makkelijker wordt, maar omdat hij zittende toetsenisten er niet uit vindt zien. Denkt erover om maar triangel of mondharmonica te gaan spelen omdat die verdraaide kisten niet te tillen zijn.
Uit zijn duizenden knoppen komen net zo makkelijk ruige deep-purple orgels als blazers, strijkers, synthesizers of een knallend onweer.

Cheiz, (hei zgreivt egt sein naam so zindz sein jeucht) viel naast zijn afwijkende ideeën over de spelling binnen het lerarenkorps op omdat alles aan hem klopte, maar ook tikte en trommelde en beukte. Dat kon maar één ding betekenen: in de klas zat een drummer in wording. Na zijn schoolopleiding begon het leven pas echt. Cheiz drumde zich via Nederland, Benelux naar diverse vakantie oorden in Frankrijk en Spanje. Inmiddels is hij al vele jaren een stuwende kracht achter Farrago.

Bassisten hebben een bepaalde reputatie: ze zouden nors, gezet, stil en onbewegelijk zijn, nou nee dus !!  Oprichter Peter veegt de vloer aan met dergelijke reputaties. Big smile, vlug als diaree springt hij lenig over het podium en dat met een 5 snarige bas. Oh ja, zingen doet hij er ook nog bij. Komt dat zien, komt dat zien Peter is altijd beter.

Charlie, de stille kracht. Zoals de meeste Indo-rockers speelt hij super strak en ritmisch en wordt hij maar niet ouder. Lekkere rifjes en accentjes zijn Charlies specialiteit en als het nodig is blijkt hij moeiteloos solo’s te kunnen spelen. Charlie is daarbij ook nog onze catering man. Onderschat dat niet! Wat zouden oefenavonden zijn zonder de meegebrachte stroopwafels en kratten bier.